εναντια στη προδοσια τησ πατρωασ γησ

Αναφορικά με τις συνομιλίες που διεξάγονται στο Κραν Μοντάνα, θα θέλαμε για πολλοστή φορά να εκφράσουμε την αγανάκτηση μας για την κατάντια της πολιτικής ηγεσίας σε Ελλάδα και Κύπρο. Εκτός του ότι κάθονται στο ίδιο τραπέζι με τον βάρβαρο κατακτητή και συνομιλούν για εξεύρεση ‘’λύσης’’ στο πλαίσιο ομοσπονδίας, αναγάγουν το Κυπριακό από πρόβλημα εισβολής και κατοχής σε δικοινοτική διαμάχη λες και παζαρεύουμε την γη μας υπό μορφή μοιρασιάς.  Για μια ακόμα φορά το θύμα γίνεται θύτης και διασυρόμαστε πολιτικά αλλά και ηθικά σε όλο τον κόσμο, ιδίως στους Ευρωπαίους, με τον βαλτό και τουρκόφιλο Έιντε των Ηνωμένων Εθνών, αλλά κυρίως τους Ν. Αναστασιάδη και Κοτζιά ανήμπορους να αντιδράσουν στις προκλήσεις του Τσαβούσογλου. Το πιο τραγικό όμως την υπόθεσης είναι η απενoχοποίηση της Τουρκιάς από τα εγκλήματα που έχει διαπράξει και η μετατροπή της σε διαμεσολαβητή και προστάτη/εγγυητή, των ‘’φτωχών και δύσμοιρων’’ τουρκοκυπρίων (ως τέτοια εμφανίζεται στο τραπέζι) την στιγμή μάλιστα που ο ανεπανάληπτος Έλληνας ΥΠΕΞ, σκέφτεται πώς θα δημιουργήσει ασπίδα προστασίας στην δημοκρατία από τους κακούς Εθνικιστές.

Στη νέα διπλωματική ήττα της Ελλάδας (συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου), έρχονται να προστεθούν οι προηγούμενες απαιτήσεις των τούρκων για εγγυήσεις με παραμονή τουρκικού στρατού στην Κύπρο, εφαρμογή των τεσσάρων ελευθεριών για τους τούρκους πολίτες στο νησί, πολιτική ισότητα στους ομοσπονδιακούς θεσμούς εξουσίας και διακυβέρνησης και φυσικά το δικό τους τούρκικο σύνταγμα στα κατεχόμενα και στις περιοχές που θα συμφωνηθεί να κρατήσουν (συνιστών κρατίδιο).

Και για να γίνουμε λίγο πιο σαφής, η νέα κυπριακή δημοκρατία που προωθείται αυτή την στιγμή, θα έχει κυριαρχία δευτερογενή δηλαδή προερχόμενη από τα δύο συνιστώντα κράτη.

Σε βάθος χρόνου αυτά τα δύο κράτη εννοείται θεωρητικά πως κανένας δεν τα εμποδίζει να καταλύσουν το κοινό ομόσπονδο κράτος και να πάρουν διαζύγιο και ταυτόχρονα να διατηρήσουν την πρωτογενή κυριαρχία τους ως συνιστώντα κράτη.

Οι σχέσεις εξάρτησης όμως που θα δημιουργηθούν με την Τουρκιά θα είναι τόσο ισχυρές που κανένα διαζύγιο δεν θα μπορεί να τις καταργήσει. Οπότε  σε αυτή την περίπτωση το κράτος των “ελληνοκυπρίων” απλά θα υποκύψει στην εξάρτηση του από την Τουρκία.

Προσπαθούν με άλλα λόγια να αποτελειώσουν την παρουσία του Ελληνισμού στην Κύπρο σε πολύ λίγο διάστημα και μετά από χρόνιους διαλόγους στην βάση την οποία όρισαν Μακάριος-Ντενκτάς το 1977.

Το Ε.Α.Κ. υπόσχεται πως θα γίνει ο εφιάλτης των εφιαλτών της Πατρίδας την στιγμή που κανένας δεν έχει την αίσθηση του κινδύνου και την ψυχή να αντισταθεί στο ξεπούλημα. Η μάχη θα δοθεί στους δρόμους και όχι στις κλειστές αίθουσες και στα έδρανα της βουλής. Γιατί θέλουμε να παραδώσουμε την Ελληνική αυτή πατρίδα σώα κι αβλαβή (όση απέμεινε) στα παιδιά μας και να κρατάμε την φλόγα της επιστροφής και της απελευθέρωσης αναμμένη.

Ψηλά το κεφάλι Συναγωνιστές!