Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΤΗ ΛΥΤΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΞΩΝΗΜΈΝΟΥΣ

 

Διάφοροι δημοσιογράφοι και λοιποί καλοπροαίρετοι ή κακοπροαίρετοι, αδιάβαστοι ή μη, οι οποίοι προβάλλονται ως ελίτ της διανόησης και παντογνώστες, έχουν θεοποιήσει τον παθητικό πατριωτισμό σε αντιδιαστολή προς τον εθνικισμό, τον οποίο έχουν δαιμονοποιήσει.

Δεν μιλώ, βέβαια, για τον κάλπικο εθνικισμό της συμμορίας του ελάμ, που καρπώθηκε τον εθνικισμό, προκειμένου να καταστεί κ(υ)νοβουλευτικό κόμμα για να δρέψει τις β(ο)λευτικές συντάξεις και κρατικές χορηγίες. Μιλώ για τον αγνό εκείνο εθνικισμό, τον ανιδιοτελή, τον ενεργό πατριωτισμό, που αποτελεί την κινητήριο δύναμη της Ελληνικής Ιστορίας. Τον εθνικισμό εκείνο που ενέπνευσε τον αγώνα της ΕΟΚΑ και τα κυπριακά νιάτα τα οποία οδηγούντο στο ικρίωμα με τον Εθνικό Ύμνο στα χείλη και τον Ακάθιστο Ύμνο.

Ας διακρίνουν οι δαλάι λάμα της γνώσης, αυτόν τον δικό μας Ελληνικό Εθνικισμό από τον επεκτατικό, νοσηρό, απάνθρωπο σοβινιστικό εθνικισμό, του οποίου χαρακτηριστικό υπόδειγμα αποτελεί ο κτηνώδης τουρκικός εθνικισμός.

Είναι ο Ελληνικός Εθνικισμός το ανώτερο εξελικτικό επίπεδο του έμπρακτου πατριωτισμού, ο οποίος, τότε, τον περασμένο αιώνα, στα χρόνια της ΔΟΞΑΣ, ήχθη στην υπέρτατη ιδεαλιστική κλίμακα και αποτέλεσε την πεμπτουσία και την κινητήριο δύναμη του Έθνους και ελευθέρωσε τις σκλάβες Πατρίδες του Αλύτρωτου Ελληνισμού. Ήταν τότε που η Ελλάδα της Μελούνας διπλασίασε την έκτασή της.

Αυτόν τον εθνικισμό προσμένει και ο ποιητής:

” Καρτερούμεν μέραν νύχταν να φυσήσει ένας αέρας στουν τον τόπον πο `ν καμένος τζι’ εν θωρεί ποτέ δροσιάν Για να φέξει καρτερούμεν το φως τζιήνης της μέρας πο `ν να φέρει στον καθ’ έναν τζιαι δροσιάν τζαι ποσπασιάν”

Μέχρι τότε θα παρακολουθούμε τον κάθε λογής καραγκιόζη, τον κάθε λογής μαλακοφούλη, εξ ονόματος του πατριωτισμού να εισηγείται το ξεπούλημα του Τόπου για να νομιμοποιηθούν (επιτέλους) οι επιχειρήσεις των εκατομμυρίων, που οι επιτήδειοι και αργυρώνητοι κυπριλέζοι έχτισαν στα Κατεχόμενα.

Ας γνωρίζουν οι διάφοροι φωστήρες, που δίνουν φωνή και μικρόφωνο στον κάθε κράχτη του ενδοτισμού και της υποδούλωσης, ότι το 379 π.χ οι Αθηναίοι θανάτωσαν δια λιθοβολισμού τον προδότη βουλευτή Λυκίδα ο οποίος (αφού δωροδοκήθηκε από τους Πέρσες) είχε το θράσος να υποστηρίξει, επιμόνως, την υποταγή της Αθήνας στους Πέρσες του Μαρδονίου.