Η θυσία των Καραολή και Δημητρίου, η προδοσία του Καραμανλή και του ΑΚΕΛ αλλά και ο ύμνος του Άλμπερ Καμύ

Ο ιστορικός Σπύρος Παπαγεωργίου μιλά για τη θυσία των παλληκαριών, για τη συμαράσταση του Ελληνικού λαού και την κατάπτυστη στάση του Καραμανλή.

Ο Μιχαλάκης Καραολής και ο Ανδρέας Δημητρίου υπήρξαν οι πρώτοι αγωνιστές του Κυπριακού Αγώνα που καταδικάσθηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν από τους άγγλους δυνάστες.
Ο Μιχαλάκης Καραολής γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1933 στο Παλαιοχώρι Πιτσιλιάς και ήταν το τέταρτο παιδί του Σάββα και της Παναγιώτας Καραολή. Αποφοίτησε από την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας και διορίστηκε δημόσιος υπάλληλος. Παράλληλα, ασχολήθηκε με τον στίβο ως αθλητής του ΑΠΟΕΛ. Εντάχθηκε από τους πρώτους στην ΕΟΚΑ και πήρε μέρος στον απελευθερωτικό αγώνα με την ομάδα του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη.
Στις 28 Αυγούστου 1955, μαζί με τον συναγωνιστή του Ανδρέα Παναγιώτου σκότωσαν τον αστυνομικό Ηρόδοτο Πουλλή, την ώρα που παρακολουθούσε μια συγκέντρωση του ΑΚΕΛ. Ο Παναγιώτου διέφυγε, ενώ ο Καραολής προσπάθησε να διαφύγει με ποδήλατο, αλλά μέλη του ΑΚΕΛ, αυτοί οι αιώνιοι προδότες των αγώνων του Ελληνισμού της Κύπρου, τον κυνήγησαν, τον έριξαν από το ποδήλατο και στη συνέχεια τον συνέλαβαν οι Άγγλοι και φυλακίστηκε στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας. Στις 28 Οκτωβρίου καταδικάσθηκε σε θάνατο, παρότι η σφαίρα που σκότωσε τον ελληνοκύπριο αστυνομικό προέρχοταν από το όπλο του Παναγιώτου. Οι Αγγλοι δεν του συγχώρησαν ότι κατά τη διάρκεια της ανάκρισης δεν είχε αποκαλύψει τους συναγωνιστές του.
Ο Ανδρέας Δημητρίου γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1934 στον Άγιο Μάμα Λεμεσού και καταγόταν από πάμπτωχη πολυμελή οικογένεια. Φοίτησε για τρία χρόνια στο Νυχτερινό Γυμνάσιο Αμμοχώστου και στη συνέχεια έπιασε δουλειά σε κατάστημα εκρηκτικών και κυνηγετικών ειδών. Από μικρός αναμίχθηκε στον συνδικαλισμό και διατέλεσε γραμματέας της Συντεχνίας Αχθοφόρων. Νεαρός αγωνιστής της ΕΟΚΑ, πρωτοστάτησε στην αρπαγή οπλισμού από τις κατοχικές αρχές της Αμμοχώστου. Τα όπλα προωθήθηκαν σε διάφορες αντάρτικες ομάδες, οι οποίες μέχρι τότε ήταν εφοδιασμένες σχεδόν μόνο με κυνηγετικά. Στις 22 Νοεμβρίου 1955 κατηγορήθηκε ότι πυροβόλησε και τραυμάτισε στην Αμμόχωστο τον πράκτορα της «Ιντέλιτζενς Σέρβις», Σίντνεϊ Τέιλορ. Συνελήφθη και καταδικάσθηκε σε θάνατο.
Στις 10 Μαΐου 1956, ο Μιχαλάκης Καραολής και ο Ανδρέας Δημητρίου απαγχονίστηκαν στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας. Η γενναία στάση τους μπροστά στους δημίους τους και το γεγονός της θανάτωσής τους προκάλεσαν παγκόσμια αντίδραση και κατακραυγή. Την προηγούμενη μέρα (9 Μαΐου 1956) στην Αθήνα, 4 Έλληνες δολοφονήθηκαν από την Αστυνομία του Καραμανλή διότι  ζητούσαν την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Ο Καραμανλής ήταν το δοχείο (το καθίκι δηλαδή) το οποίο οι Άγγλοι επέλεξαν ανάμεσα στους Έλληνες πολιτικούς για να κυβερνήσει την Ελλάδα, μετά τον ύποπτο θάνατο του στρατηγού Παπάγου , ο οποίος ξεκίνησε τον ένοπλο αγώνα της ΕΟΚΑ.
Στο δοχείο Καραμανλής οι Άγγλοι επένδυσαν τις προσδοκίες τους για υπονόμευση του Αγώνα της ΕΟΚΑ και τα κατάφεραν θαυμάσια. Ο κουφός και διεστραμμένος  πολιτικός, μαζί με τον ομόσταυλό του Μακάριο οδήγησαν το νικηφόρο αγώνα της ΕΟΚΑ σε πολιτική ήττα και στη δημιουργία του Ζυριχικού Κυπριακού Κράτους, το οποίο ανέλαβε  να ευνουχίσει και να διαφθείρει τον Ελληνισμό της Κύπρου και να τον οδηγήσουν στη στρατιωτική ήττα του 1974. Στη συνέχεια οι ίδιοι πρωταγωνιστές,  Καραμανλής και Μακάριος, έθεσαν το θεμέλιο λίθο της διάλυσης του Ζυριχικού Κράτους και την σταδιακή παράδοση της Κύπρου στους Αγγλοτούρκους.
Στις 9 Μαίου οι διαδηλωτές ζητούσαν την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, αποδοκιμάζοντας τον Υπουργό Εξωτερικών, Σπυρίδωνα Θεοτόκη, για την ενδοτική του πολιτική. «Άξων Αθηνών – Βελιγραδίου – Καΐρου» έγραφε το πανό που ξεχώριζε, υπονοώντας την αλλαγή πλεύσης της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και τη σύμπλευσή της με τους Τίτο και Νάσερ. Το συλλαλητήριο διοργάνωσε η Πανελλήνια Επιτροπή Ενώσεως Κύπρου (ΠΕΕΚ), με ομιλητή τον πρόεδρό της, Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Δωρόθεο.
Μετά το πέρας του συλλαλητηρίου, οι συγκεντρωμένοι θέλησαν να οδεύσουν προς τη Βρετανική Πρεσβεία στο Κολωνάκι, παρά τις προτροπές του Προκαθημένου της Ελλαδικής Εκκλησίας να διαλυθούν. Πλησίον της Πλατείας Κλαυθμώνος, η Αστυνομία τους εμπόδισε, με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν ταραχές. Τα επεισόδια γενικεύτηκαν στο κέντρο της Αθήνας, με τα όργανα της τάξης να ανοίγουν πυρ κατά των διαδηλωτών. Ο αστυνομικός διευθυντής Αριστείδης Παπαδόπουλος απομονώθηκε και κακοποιήθηκε από τους διαδηλωτές. Τραυματίστηκε σοβαρά και περιήλθε σε αφασία.
Στην οδό Δραγατσανίου, λόγω του ότι είχαν στηθεί οδοφράγματα, η σύγκρουση ήταν ιδιαίτερα σφοδρή, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τρεις διαδηλωτές: Ευάγγελος Γεροντής (28 ετών), Ιωάννης Κωνσταντόπουλος (21 ετών), Φραγκίσκος Νικολάου (23 ετών), καθώς και ο αστυφύλακας Κώστας Γιαννακούρης, που πέθανε στο νοσοκομείο. Στα νοσοκομεία μεταφέρθηκαν 265 τραυματίες, 165 από σφαίρες αστυνομικών και 100 με μώλωπες από χτυπήματα.
Ο αγώνας του κυπριακού λαού, δεν άφησε ασυγκίνητη την υπόλοιπη Ευρώπη. Σε όλες τις χώρες δημοσιογράφοι, πολιτικοί και διανοούμενοι στήριζαν με τα κείμενά τους τον αγώνα για απελευθέρωση και Ένωση του νησιού με την μητέρα πατρίδα. Τα τηλεγραφήματα που ζητούσαν την ακύρωση της εκτέλεσης πλήθαιναν μέρα τη μέρα. Μεταξύ αυτών, ένα άρθρο του Γάλλου ποιητή και φιλόσοφου, Άλμπερτ Καμύ με τίτλο «Το Ελληνόπουλο», το οποίο δημοσιεύτηκε στην γαλλική εφημερίδα Λ’ Εξπρές  στις 6 Δεκεμβρίου 1955….

Για μια ακόμη φορά, η ταπεινή διεκδίκηση ενός λαού που παρέμεινε επί χρόνια βωβή και φιμώθηκε ευθύς μόλις θέλησε να εκφραστεί, ξεσπά τώρα σε εξέγερση.

Για μια ακόμη φορά, η τυφλή καταπίεση προηγήθηκε της εξέγερσης. […] Τώρα έρχεται η ώρα των μαρτύρων που ακούραστοι, όπως και οι καταπιεστές, κατορθώνουν να επιβάλουν σε έναν αδιάφορο κόσμο τη διεκδίκηση ενός λαού ξεχασμένου από όλους, εκτός από τον εαυτό του. […] Οι φίλοι της Αγγλίας την καλούν πρώτοι να σώσει, κατά πρώτο λόγο, τον Μιχαήλ Καραολή και ύστερα να του αποδώσει ελεύθερη την τρισχιλιετή πατρίδα του

Το «Ελληνόπουλο» του Άλμπερ Καμύ…

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΥΓΚΙΝΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΕΟΚΑ ΉΤΑΝ ΟΙ ΑΚΕΛΕΣ
ΟΤΑΝ οι Άγγλοι, μήνες μετά την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα, είδαν ότι δεν μπορούσαν να καταβάλουν την ΕΟΚΑ και να τη διαλύσουν, όπως κοκορευόταν ο απαίσιος νέος Κυβερνήτης Τζον Χάρντιγκ, αλλά και για να προκαλέσουν ρήγματα στο εσωτερικό μέτωπο, σκαρφίστηκαν την ηρωοποίηση του ΑΚΕΛ. Συνέλεβαν μερικές δεκάδες στελέχη του, έκλεισαν τα γραφεία και τις εφημερίδες του και έθεσαν εκτός νόμου το κόμμα. Το κόμμα, το οποίο με λύσσα αντιτασσόταν στον αγώνα και στελέχη του τον πρόδιδαν ανοικτά και καθημερινά! Έτσι, ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ και 33 άλλα στελέχη του παγκύπρια βρέθηκαν «κρατούμενοι» στις Κεντρικές Φυλακές αρχικά, και μετά στα Κρατητήρια. Χωριστά όμως από τους κρατούμενους αγωνιστές της ΕΟΚΑ και με ιδιαίτερες περιποιήσεις σε όλα!
ΑΛΛΑ, όταν, μετά από λίγους μήνες, οι Άγγλοι είδαν ότι η προσπάθεια ηρωοποίησης του ΑΚΕΛ ήταν γι’ αυτούς μπούμεραγκ, άφησαν ελεύθερους τους «δημοκράτες…προασπιστές των λαϊκών δικαίων»! Τον Παπαϊωάννου, μάλιστα, φρόντισαν να τον «αποδράσουν» από το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας και να τον στείλουν σε ταξιδάκι αναψυχής στο Λονδίνο. Στη φωλιά της αποικιοκρατίας!
Γράφτηκε, λοιπόν, στη Μαύρη Βίβλο, που εξέδωσε η ΕΟΚΑ το 1958, υπό τον τίτλο «Η κομμουνιστική ηγεσία έναντι του κυπριακού αγώνος»:

«Όταν γνώστηκε η απόφαση της έφεσης του ήρωα Μιχαλάκη Καραολή από το Ανακτοσυμβούλιο, οι ακελικοί κρατούμενοι, σε ελάχιστη απόσταση από το κελί του μελλοθάνατου ήρωα που συγκίνησε τους πανέλληνες, τραγουδούσαν και χόρευαν στην παράγκα τους! Όταν δε ένα ακελικό στέλεχος, ο Γιώργος Φωτίου, τους είπε να σταματήσουν γιατί αυτό ήταν ανάρμοστο, ο Εζεκίας Παπαϊωάννου, Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, είπε: «Σαν πολύ νοιάζεσαι για έναν εγκληματία! Ίντα μας κόφτει;»

(Περισσότερα για την προδοσία του ΑΚΕΛ στον αγώνα του 1955-59, και όχι μόνο, στο βιβλίο του Νίκου Παπαναστασίου «Να ζητήσουν συγνώμη Χριστόφιας και ΑΚΕΛ από το λαό και την ΕΟΚΑ»-Έκδοση 2013).